"Maten er ikkje så viktig når ein fyst er mett og har noko av det, men når ein fyst er svolten og ikkje har matbiten, då er det det viktigaste i verda. Nokre gongar handla vi i handelsbuo og fylte hyllene stappfulle, og dei fleste tenkjer vel ikkje på kven som skaffar maten, og kva det kreve av arbeid og andre innsatsfaktora.
Men vi skulle ikkje så langt tilbake i tid før einkvar måtte skaffe maten sin sjølv, i allefall på bygda. Då var hausten avgjerande for den lange vinteren. Kvardagsmaten var brød og graut, graut og brød. Men til jul, da hadde vi noko spesielt. Og då var mange som var ute etter julefisk, dei som ikkje da hadde vore på sjøen og fanga fisk då.
Julefisken burde helst vere stor og raud og kome frå høgfjellet. Før jul har folk god tid, og då kunne dei vere borte nokre dage. Byen var kald og dagane var korte, så ein måtte kle seg godt og ta med seg ullteppe og skinnfell eller sengeteppe om natta. Med skinnet frå elden flakkande på veggane, vart det fortalt mang ein historie i dei lange kveldane."
Ordliste for vallemål finner du her.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar